Dzysô wiele lëdzóm sã zdôwô,
że mają żëcé w swòjich rãkach,
a przëklënają wszëtkò w swiece,
czej dotknie jich swą rãką mãka.
Kò nick za czarzącym czidniãcym
nie stónie sã, ani nie zdżinie,
bò brzôd wërôstô z cãżczi prôcë.
Żëcé nie je graniém na binie!
Ale ni mòżna stojec z bòkù
i zdrzec na jinëch i jadłobic,
le trzeba pòdniesc głowã w górã
i zacząc samémù cos robic.
Dze zaòstôl jem
Dze zgùbil jem Cebie, mie
Dôką przëkrëł wszëtkò jem
Zabëł jem
Dze zaòstôl jem
Zabëti jak łońsczi szpôs
Blós le pòmión w czôrnô noc
Ùczëjesz, czej ùwôżnô słëchac mdzesz
Wiéta czemù dzys serce mie dërzi
Colemało sã z piersë wërwie
W kystce nalôzł jem znôu
òd Cë lëst z czerwònym sercã w nim
jakùż pëszno mie, jak mie letkò je
wiém, że Të jesz nie zabëła mie
Mùz. T. Fópka
Ref.
Ò tim. co ce bòli, gniece – w kabarece
Co w szeroczim czëc je swiece – w kabarece
Wiców łupa tùwò żdże ce – w kabarece
Czas pòwôdżi maskã zdrzëcëc – w kabarece
Lëdzczé fele, słabé stronë
bądą wnet wënagòloné
Ref.
Pòliticzné wińdą sprawë
Kò ne téż są dosc cekawé
Ref.
Z chłopów białczi, z białków chłopi
Mdą czichrotac, szportë robic
Ref.
Na wëszczérczi pòj z kùlturką
Wlézë bëne smiéchù pórtką
Ref.
Drëchù,
Òdchôdôsz?
Znôwù òstôwiôsz mie samą?
Znôwù spadóm w ùrwã bez kùńca
Znôwù sama w szterech scanach
Drëchù,
Czë pò prôwdze?
Czë béł jes mòjim Drëchã?
Mòże jo, mòże nié…
Chòba nié…
Mòże jo?
Chòba jo…
Jo, béł jes Drëchã
Le ni mòjim Drëchã…
Le próżny plachc
Arbata ju zëmnô
Plata sã skùńczëła
Òdémkłé òkno – wpôdô głëchi deszcz
Ju nie czëc òddechów ni kroków
Zamkłé òczë – płëną łzë…
Dwa swiatë roznëkałë sã w rozmajité starnë
A jesz wczora…
A jesz wczora pôlëłë sã razã…
Wczora sparłãczóné na wiedno
Òddôwałë za se żëcé
Sparłãczëło jich gòrącé czëcé
Sparłãczëło jich na wiedno
Wczora…
Wczora w nen zëmny sztót
Bëło cepło
Topiłë sã lodë
Nie bëło nick króm…
Króm wszëtczégò
A dzysô?
A dzysô są tak dalek òd se
Dwa rozmajité swiatë…
Czë jesz mdze jak bëło?
Brusë, 1 gòdnika 2003r.
Dlôczë Ce czëjã, a Cë nie słëchóm
Dlôczë zabôcziwóm ò Tobie
Dlôczë, chòc jô wiém, że Të jes
Nie widzã Cebie na codzéń
Ùcékóm òd Ce
Chòc jô tégò nie chcã
Nie chcã nie wierzëc
Ju nie chcã ùcékac
Chcã bës béł ze mną
Czéj chlëchóm, czéj sã smiéjã
Dôj mie, bëm Ce widza
Nawetka bez nôgãstszą dôkã
Dôj mie swòją rãkã
Ë nie dôwôj mie ju pùscëc ji
Widza jem
Widza jem miłotã
Co mia krótczé nodżi
To nie béł mój spik
Widza jem
Widza jem łzë
Co płëną pò skarni
Gòrącé
Czëła jem
Czëła jem chlëch
Cëché łkanié
W kące pòd scaną
Ckna jem
Ckna jem strôch
Strôch przed czim? -
- Jô nie wiém
Krwawiã…
Wòjna, biôtka
Smierc, żëcé
Krwawiã…
Mòjé serce, mòjô dësza
Mòjé òczë, mòjé ùszë…
Krwawią…
Mòjô Miłota, mòjô Drësznota
Mòjô głowa…
Krwawi…
Mòjô samòtnota, mòjô bùsznota
Mòjé „Jô”, mòjé jideałë
Krwawią
Jesz sã biôtkùjã, padóm, wstôwóm
Krwawiã…
Biôtkùjã sã, padóm…
Ju nie wstanã
Krwawiã
Na pòczątkù smiéch
Łzë szczescégò
Òna żëje w najich sercach
Jak królewiónka w pałacu
Téj chtos ją wëriwô
Wëszarpiwô całą mòcą
Na procëm wszëtczémù ë wszëtczim
Nicht nie chce skrziwdzëc Miłotë
A téj robią to wszëtcë…
Òna
Skazónô na kòmùdã, chłostã
Niewidzało, czéj je
Wërzuconô całą mòcą
Chòc kòżdi w miono „Miłotë”
„kòchô ë je kòchónym”
Miłota zapôdô sã na wiedno
W nã ùrwã midze sercama
Serce zakrwawi sã na smierc
Dësza stracy sens
Głowã roztrzaskóm ò mùr…
Bò pò co żëc bez Miłotë?
A nen drëdżi sztrąd ny ùrwë?
W jaczim ni ma téż Miłotë?
Doch je taczi sóm jak jô!
W całim kraju biją zwònë
Czëc je wszãdze: bùten, bëne.
Pòjta lëdze! – w noc wòłają
Do stajenczi zaprôszają
Ref. Zwònią zwònë, zwònią zwònë
Jezës je dzys narodzony
Noc rozwidniô zwãcznô klëka -
Przëszedł zbawicel człowieka!
Niech nicht z waju ni mô strachù,
Biôjta prosto gwiôzdë szlachã!
Niech le kòżdi tam pòbieżi
Dze na sankù Jezësk leżi
Cëż Të chcész
Òd mie dërch
Sedzysz so fejn
W mòji glowie
Grëzesz sëmienié
Ë gôdôsz slowa
Zabijające
Szaré kòmórczi
W mùskù
Le piérszô gwiôzdka wilëją zaswiécy
Ju Gwiôzdór przëchôdë do grzécznëch dzecy
Ju pitô z pacérza ë w héftë zazérô
A kòmù bë wlëmic spòd mùcë spòzérô.
Le Gwiôzdór wëslëchôl pacérza
Ju sã z palëcą na dzecë zamiérza
Ju trzôskô pò rzëcach jaż lecą skrë
A dzecë sã smieją, bò fejn jima je.
Le Gwiôzdór skùńczël wilëjné pranié
Ju sã zabiérô do darënków wrãczaniô
Ju chce do miecha pùtë wsadzëc swòjé
A cëż to sã dzeje: „Gdzeż pòdarczi mòjé?!”
Jô sedzã w mòjim ògrodze
Miãdzë bómama
Ë żdajã jaż jaczis sen sã zjawi
W mòji głowie
Ë te jô bdã wiedzôł
Cëż Cë rzec móm
Żebë nalezc sã w Twòjim Swiece
Cëż nowégò w Czëtnicë?