Wlozł jem na nowe bezstegnie
Żeco
Bez prowadnika
Dechowego
Bez zwónka
I bez ksążczi

Po mału jida po gasti trowie
Jak kot waża kożdi krok
Na bagniszcza blós wzeróm z daleka

Minie jesz perzna czasu
Jaż bada mógł
Bezpieczno sa w nich utopic

Swòjskò-egzoticznô (pseùdo)ballada ò niczim

Lubiã Cë
Cë lubiã
Jô lubiã baro Cë

Pòeticczi kùnszt z Tobą zdradzóm

Ni
Jô w tim wcale nie przesadzóm

Marnëjã jinspiracijã
Przez głód cãżkò dobëtą
Na pisanié ò tim
Co wãdzebok robi z plëtą

Didgeridoo

Didgeridoo słechóm so
éééùaùo
Czejã zemiã
wòdã
Czasë sã zmieniają
Zmieniają chùtkò sã
Didgeridoo nié
Nie zmieniô sã
Do górë nogama
Głową w dół
Didgeridoo i bãbnë dwa
ééééùaùałô
Jak Uluru mòdré
Na zemi czerwiony
Nie zmieniomë sã
Trwamë
ùamë ùaaaã

Król ë błazen

Dlôcze je król?
Żbë lëdzë sã smielë
Dlôcze je błazen?
Żbë król meslôł
Że to nie z niegò sã smieją
A z błazna

Ksążeczka mòże kùpic za 4.30 zł w wëdôwiznie Region.

Czasã mie sã zdôwô, że jem
maleńczim kaminiem, wërzuconym
wëstrzód wiôldżégò pòla,
taczim môłim, samòtnym,
òstawionym sóm dlô se.
I nawetka ni móm nikògò
z kim mógłbëm pògadac,
czasã sã ceszëc, a czasã plakac.
Z kim mógłbëm wanożëc
rozmajitima drogama.

I wiedno mie sã zdôwô, że
jô żëjã blós dlô mie samégò, że
jem leno jô i mòjé zëcé – i nicht wiãcy.
Ale czasã chcôłbëm, co bës
Të Pónie wezdrzôł na mie
tam z górë i pòwiedzôł cos
do mie, co bëm nie mùszôł
wiedno sã czëc, równak jak
nen kamiń w pòlu.

Wanożenié

Jô jem ùdbë, że to sã wszëtkò dô…
że wszëtkò bãdze pò naji sprawie.
Bò to nierôz biwało, że chòcy
robòtë bëło wiele,
ma jesma wiedno dalë radã,
wiedno wszëtczé rozmielësmë:
Jak? Gdze? Czedë? Pò co? Dlôcze?
Nie bëło taczégò zadaniégò,
Chtërnégò ma jesma bë nie wëkònelë.
A wszëtkò to dzãka przikôzaniu:
Bãdzemë wanożëlë razã!

Przëbôczenié

Pamiãtôsz nen pierszi môl
Gdze jesma sã ùzdrzelë?
Gdze naszé òczë ni mògłë
na se sã napatrzëc,
gdze naszé rãce kùsynk spôrowałë,
a nasze serca bëłë taczé gòrące,
jak parminie pôłnégò słuńca?
Ë taczé szczestlëwé,
jak ptôchë na wòlnoscë?

A më – taczé òsoblëwé bùszny
wëstrzód całégò mira…

Gdze to wszëtkò òstało?
Gdze no ùsmienié, chtërne dôwało
mie pòkùj, cëszã mòji dëszë?…

A terô òsta wiedno nôdzeja,
że czedës sã przëbôczisz…

Mòdlëtwa

Dzãka Cë Bòże – za wszëtkò:

Za to, co jô móm
Za to, kim jô jem
Za to, że mogã żëc w tim
Òsoblëwim ë wëjątkowim môlu

Dzãka Cë za zdrowie, chòrobã
Dzãka za sëłã i bezradnosc
Dzãka za wiarã, nôdzejã i miłotã
Dzãka za nen kwiôt na łące i zbożé w pòlu
Za wszëtkò wiodro Cë dzãka – Bòże.
Nawetka za to, że jesz mògã
Ce prosëc ò to, co dlô mie nôwôżniejszé,
Ò to, co bës të wiedno wësłuchiwôł
mòjich mòdlëtwów i prosbów.
Bò, pòwiédzkéj mie sóm:
Do kògò jô mògã sã wiedno żôlëc, abò
Do kògò mògã gadac jak nie do Ce -
Bòże?

tak czësto nôtërnô
i takô zwëczajnô
normalnosc
takô codniowô
jak z masłã chléb
w arbace łëżeczka
i ni ma tuwò smiéchù
krowa za stół nie sadnie
i nie dôsz psowi mléka
i wszëtkò je taczé prosté
jak nóż z widlëcą
normalnosc
je takô pòspólnô
i takô òbarchniałô
bótë mają sznërówczi
a dwiérze mają klamczi
swiat w normalnosc wierzi
jedurną stwòrzëcelkã
zapisóną
na chlebie masłã
i łëżeczką w arbace
normalnosc
je takô krótkô
i takô niedosygłô
jak dlô człowieka
człowiek
dzywnosc
nad dzywnoscama
i wiedno
dzywnosc
czë krowa je na dakù
czë mùcha na krowie
normalnosc cerplëwô je
normalnosc wszëtkò zlëdô
i wszëtkò przëtrzimô
normalnosc
nigdë nie ùstôwô
normalnosc

Gitara

A jô móm gitarã
Móm czôrną gitarã
Czôrną gitarã móm!

Mòjã gitarã kòchajã
Kòchajã i grajã
Kòchajã kòchajã ją!

Spiewac nie ùmiã
Ale so grajã bò
Gitarã gitarã móm!

Móm stôrą gitarã
I bùksë stôré
I bùksë i bùksë móm!

I bùksë kòchajã
Gitarã kòchajã
Kòchajã kòchajã ją!

Bò jô móm gitarã
Kòchóną gitarã
Gitarã gitarã móm!

Czej jes sóm,
jak ptôch wplątóny w chróscewié,
chtërnégò nicht ni mòże pùscëc na wòlã -
miéj nôdzejã!

Czej jes sóm,
jak pisklątkò wëpadłé z gniôzda,
chtërné ni mòże przińc nazôd dodom -
miéj nôdzejã!

Czej jes sóm,
jak człowiek z pòszarpónym sercã,
chtëren nie rozmieje z nowa òblubic -
miéj nôdzejã!

Blós nôdzeja dô Tobie: wòlnosc, ùtacenié ë miłotã!

Młodosc

Młodim lëdzóm letkò rozmiôc swiat
Cãżkò dawac, lżi je brac
Ni ma w mëslach prôwdë, szczerotë,
W môl tegò fùl je zazdroscë

Chcemë miec wszëtkò co jinszi mają
Chcemë òbjachac wszëtczé kraje
Chcemë miec ùwôżanié
Wszãdze wiele do gôdaniô

Równak czas ùcékô, młodosc òdchôdô
W mëslach co jinégò sã rodzy

Mdzemë miłowac lëdzy, swiat
Mdzemë dawac, mni ju brac
I spòkójno, cëchò jic przez żëcé
Bë zasłużëc na wieczné bëcé

***

Nick nie widzysz
Czej wkół je niecnota
Nick nie czëjesz
Czej nie tknie ce łakòta
Nick nie gôdôsz
Czej ni môsz do kògò
Nic nie dôwôsz
Bò nick ni môsz
Równak wcyg żëjesz
Chòc ni môsz tëli cnót
A rozmiec cebie mòże
Blós sóm Pón Bóg

Czedë zamknã òczë
Widzã
Malinczé jezorkò
Westrzód złotégò zbòża
Widzã
Stôré dãbë
Chtërné kłaniają sã swiatu
Czëjã
Spiéw skòwrónôszka
Gdzes tam wësok w niebie
Czëjã
Letczi­­ wiew wiatru
Żôlącégò sã w pòlu

Czedë òtemknã òczë
Widzã
Brzedczé bloczi
Pò drudżi stranie darżecë
Widzã
Zmetlałëch lëdzy
Chtërny pòspiéwją nie wiedzec gdze i pò co
Czëjã
Ùrzasłi szemar
setków autułów
Czëjã
Wëcé ògniowé starżë
Chtërna zaòsta w dardze
___
***
Jaczi swiat je mój?

Miłota

Cësza…
Czëjã ją całim rozëmã
Zwòni w ùszach
Wtrekô sã w sérce

Cemnosc…
Wiôlgô czôrnô dzura
A jô westrzód ni

***
Miłota…
Malińczi parmiszek słuńca
Chtëren roznekiwô
Cemnosc ë cëszã
Przeńdzewa dëszã
Wnekô w sérce
Bë bëc tam ju na wiedno

Wanoga

Wiedno jidzesz
W kòmùdny pòrënk
W słuneczny dzéń
W deszczową noc

Czedë wieje letczi wiew
Czedë panëje haj
Czedë szôleje łiskawica

Przez złoté pòla
Przez wësoczé górë
Przez głãbòczé wòdë

Czasã płëniesz pòd prąd
Czasã błądzysz
Czasã chtos cã prowadzy

Czë chcesz
Czë nie chcesz
Nie wiész czë chcesz

Sam
We dwòje
W gromadze

Wiedno jidzesz

Czedë przińdzesz do mie i pòwiész: „Ju czas…”
Tedë jô rozwinã rãce i ùniosã sã w gòrã,
Baro wësok, jesz wëżi blónów.
Tam mdze wiedno pëszny swiat
Bez jiwrów, jiscenkòw.
Słunuszkò swiécëc bãdze całi dzéń,
A kòl wieczora jô ùzdrzã znôwù
Mòjégò serca bicô szëk…

***

W mòjëch gwiôzdach
ùkrëté je wszetkò.
Jô tam schòwa
strach,
ból,
i łzë,
kôżdô gwiôzda wié
jaczi je stalatny sen,
do chtërnégò ùcékóm
czej mie lëchò.
Jô tam schòwa
mòją skòmã
zemsczégò wanożeniô,
to wszëtkò je
głãbòkò na spódkù mòji dëszë
i złómac nie pòzwòli.
Móm to zatacóné w gwiôzdach
kôżdégò dnia,
kôżdi nocë,
wiém…
gwiôzdë nie zdradzą.

***

òdchòdzy kôżdi
leno jeden chùtczi jak drëdżi
le kôżdi
tak samò
zamikô òczë
czej przińdze jegò czas…
czas kôżdi mô jeden
jeden
naznaczony òd pòczątkù
ni mòżna gò przedłużëc
chòcbë na sztócëk
wié że tak je
i téż sã tegò bòji

jô nie bòjã sã że przińdze
mój czas
jô sã bòjã
że nigdë
przed czasã
nie òbôczã
mòjégò Janioła…

kòżdny sztërk
ùlatowny
jak twòje żëcé
i mòja nôdzeja
dzysészi dzéń
wcyg pamiãtac bãdã
chòc nie wiém
czë to mùszebné
bë zachwilowôwac sã
w pòłowie kòżdny
nieprzéńdzony jesz dardżi
i zamëslëwac
nad ùchôdanim
zuchtërno
zrobionégò
krokù
w przódk

bò nie wiém
czë to mùszebné
żebë znôwù wzérac
na krëchòsc
twòjich dejałów
krëchòtã
mòjich gónów

***

mòje ptôchë
òdlecałë
tam dze
kùńczą sã
spòkójné mëslë

kò jô…
jô jidã do nieba
miodniészégò jak
gòłąbka spiéw

tej wzéróm czë
òn krótkò mie
smiotë janiołów
żdają

tej mijóm
wczorajszi
dëszë cemk

żegnôjta mie
ptôchë renioné
przińdã nazôd
bë dac wóm
nôdzejã

henë dodómk
zbùdëjã
zamkłi
w jegò rãkach

ptôszkù
nie gôdôj mie
że nieba
ju ni ma

skrzidlô noc

òkrëtô twòjim cepłã
skrzidlô noc

na niedoscygłoscë sztrąd
na mòrza łaszczewi spiéw
na twòjã miłotã
miłotë szept
zmëszlonô
w mòji głowie
płomnô

òdpłiwô
ta snôżô
nie najô
noc

Corôz to z Ce jakno z zôdzorë smòlni
wkół lecą szôtorë zapôlóné
Pôląc sã nie wiész, czë stôwôsz sã wòlnim
Czë to co Twòje bãdze zaniszczałé
Czë leno pòpiół òstanie i rajbach
Co jidze w przepadnô z grzëmòtã
Czë na dnie pòpiołu gwiôzdni diamańt
Wiekòwnégò dobëcô pòrenk?

Mòjégò żëcégò mòtto

* * *

Czedë w noc cemną
windzesz na pòle abò
łąkã -
krziknij,
a jô przëlecã na skrzidłach
dëchów przeszłotë.
I chòc bãdze ce bòlec
ùzdrzenié dëcha mòjégò
i smãtczém nafùluje twã dëszã,
łza, chtërna
pò twòji mùni płënąc bãdze,
smierc cë dô…
i żëcé.

* * *

Stańkéj tuwò cëchò
wëstrzód grobów cemnich
i słëchôj.
Czë czëjesz spiéw wiatru
w wietwach drzewiãt?
Czë czëjesz dëcha tich
cemnich mòdżił, jich piesnią?

“Tatkù, cos czëjã…
Czëjã cëchi spiéw,
to spiéw wiatru.
i czëjã téż dëcha grobów,
to dëch òjców!
Widzã…
Przodzy mie wòjôrz w sklëniący zbroji
barni nadnotecczégò gardu…
Przodzy mie krew w Reduni
i Krzëżôk z mieczém i
smòlnicą…
Tatkù, tatkù! Jô widzã terô
jak Mniemc bije dzecuszkò,
co pò kaszëbskù gadało!
A terô widzã ledzy bez
dëszë!
Jô widzã w nich smierc!
Tatkù, jednégò z nich jô znóm!…

Ò Bòże! Cemnosc!
Nie! Jô widzã…
Do grobù pòmału jidze stôri Dëch.
cemnoscë wikszi òd nocë
pòwrózmi gò wiãżą.
Krew z niégò leją!
Òn słabi ju je!
Òn kòlibô sã!
Le jesz żëje!
Ach, jô widzã,
złoté płomczi w nim tańcëją,
Grzeją gò i
mòc mù dôwają!
Mërgòcą, skòczą, to mòcni, to słabi sã pôlą.
Jeden zgasł!
Dëch zakòlibôł sã barżi!
Jak mie je żôl!

Le tu jinszi załisnął sã,
òn, czëjã, nôdzeją je.
I mòcą. I żëcym!
Bòże, żebë jich wicy bëło!
Żebë wikszą mòc dałë!

Tatkù, jô czëjã, le jô nie wiém.
Co to je?
Co to są za płomczi?!”

Sënkù, jednim jes të.

Biôtka ò…

Jisc tam, gdze ni ma biôtczi,
gdze szërwòtu mieczów nie je czëc.
Gdze krew sã nie leje,
nie priskô na rãce,
gdze nie rani dżinącégò krzik.

Jisc tam, gdze je spòkój,
gdze ni ma ju ùrzasu i łzów.
Gdze mòżna sã legnąc,
i zamknąc swé òczë,
zabòczëc ò ùszłim snie.

I leżec ju tam, na trôwie
i òstac na ni na wiedno.
Wmiknąc w tã zemiã,
a wiater niech cepło
spiéwô ùbëtną piesniô.

Ale czéj ùzdrzã me dzecë i wnuczi
chtërne bez dëszë są,
bez mòwë, bez czëcô,
bez bùchë w òczach -
to we mie zbiérô krzik.

I cëskóm sã z mieczém w nôwikszą gromadã,
i biôtkùjã bez zdrzeniô na nic.
Biôtkòwac sã bãdã lata lateczné,
jaż ùstanã, jaż òbôczã
przë mie smierc.

Tedë padnã, pòdcãti ji kòsą,
na òczë òpadnie mie dôka.
Le żalu żódnégò we mie nie bãdze,
leno ùsmiéch letczi
na zmartwiałi mùni,

Bò hewò synk mój malińczi
na kòlana padnie
i cëchò bez łzë zaszeptô:
“Tatkù, tatkù, nie jidzce òd naju,
òstańce jesz…”

Japòkalipsa

Jem Janiołém pòmstë
Wëstrzód szeptów mòdlëtwów
Cëchim szumém płaczącëch
Drzéwów
Jam zajistniôł
Bë dëchów płacz wstrzëmac.

I wëcągnã mój miecz sklëniący
Widnoscą gwiôzdów wëkùti
I zaklãtim w nim ògniém
Przedwiecznégò słuńca
Wińdã midzë lëdë.
I sôł bãdã pòniszczenié
I we krëwi ùmòczã swé rãce.
A òdżiń, pùzni parzëna i rótë
Czôrnich warnów
Òstôwiã za sobą.

I nicht sã nie òdwôżi
Głosno wëmòwic mòjégò miona.

A czedë ju òdińdã,
I ùsnã na wiedno,
Niewielu òstónie na zemi,
Zemi Błogòsławieństwów.
Wszëtkò redowac sã bãdze
Ò mie ju zabôczëwszi.

Zazdrzóny w niedosygłé mòrze
Nadchòdnëch dniów ùprzélnëch,
Rozwijóm zawitrzné zorze
Z widë nocą òdzartëch.

Z pòspiéwny strëdżi zdarzeń
Westrzód rëkù tonącëch sprôw,
Wëłôwióm òkrëszczi rojeń
Ë skłôdóm je na piersach trôw

Jednym tkniãcã je òżëwióm,
Bë zafarwic łzë wspòminkã.
W kùńcu stojisz zjôwą, céniã
Corôz pëszni òbrôz zmieniôsz.

…
Czas jak strëga rwistô płënie.
Kòżdô mësla z drodżi zbiérô.
Naje żëczbë nié zrozmieje
Ani przedtém, ani terô…

’86

Na cëché dnie

Ùrznistô wało słów wëpragłich
Nie zgardzë mòjich łez strëgą.
Rozskacë w sercu łisk warcëwaniô
Ë rozpôl w mie skrã ùsmiéwkù.

Nié chòwôj pòd maską czasë
Rëczącëch brzóz ë dniów minionëch.
Wez grósc pòpiołu z nëch snów
Ë rozdrzëcë w latnicë nôdzeji.

Dôj różom deszcz rosë ò pòrénkù.
W Ji włosach giôzdë pòwplôtôj.
Zawrzeszczë lepama miłotë szôlony
Ë zbùdzë zarzekłé wspòminczi.

Rozedrzë pòwłokã pòdëszënë stegłi,
Rozsôj sztôłtów Twòjich snôżotã.
Zakwitnij wòdownicą pieszczeń ùrznistëch
Ë weź z piersów wzdichnieniô.

Bądz mie jak zymk brateczny
Zapôchã spłotłich remieniów.
Ë niech prisną pôcorë ùbëtkù,
Ë niech toną w Twòjich lepach żôle.

Chwôcë w kùskù zniesenia.
Zarzéczë mie w miodzëznã ti nicë,
Ë pòdlecë strzébrzną snieżënką
Ë pòj nazôd, ë dżiń w płomieniach.

Òmgléwôj ë bùdz sã steskniałô
Ë kòchôj, dërch kòchôj òd nowa.
Ë bądź sobą, bądź mòją
Bò taką prawie Ce kòchóm.

’88

Dãbògórskô Matka

W cëchòscë zamësleniém
Niepòjãti jiwer chòwô
Wastnô wiôldżi łasczi,
Mëmùlka cërplëwô.

Szëmarzą paple
Ze snicé chlecha rozbùdzoné.
Pôcérz òkblibią
Wietewczi zeloné.

Zatrzëmô sztócëk
Co skarń rozparmieniô gładkô
Ë rzeczë – „Kòchóm Ce,
Dãbògórskô Matkò”.
04.11.2002

Zymk

Przez szeroczé, smroczné bòrë
Szëmarząc wdzãczno strëgama,
Jidze mieniąc swiat we farwë
Pòkrzésnô, szëkòwnô Pani.

Dëcht le sniedżi trôwą skrëła
Bë malbrónczi rozsôc wszãdze,
A ju lesnëch ptôchów ùrma
Sle pòmióna pòsélëzna.

Wnet w ògrodze gòspòdôrza
Ùłożëła mùlchné lészczi.
Pò tim z lëstów sôd wëzblôkô
Ë ju w chëczi są pòrządczi.

W kùńcu słëgóm swòjim rzekła,
Chtërny cëszbã wôrtnã niosą,
Żebë zemia brzôd rodzvła
Jak pòrénôszk złotô rosa.

Cobë lëdze zajiscony,
Chtërnym żëcé dërch na sztëkã,
Mòglë kòchac sã bezgrańczno
Mnożąc dokôz tegò swiata.

19.10.03