ZYMK

Na pòczątkù XIII wiekù, w czasach panowaniô pierszëch chrzescyjańsczich panôrzów, terenã dzysészégò pùcczégò kréza rządzëł ksyżëc Barnim. Béł to baro òdwôżny ë prawi wòjôrz. Kòchôł òn nad żëcé swòją jedinczą córeczkã Mariankã ë téż przirodã w ji czëstim, nieskalónym sztôłce. Delektowôł sã złocëstim widã malowónëch grądeczków, krëjamną głãbòczëzną kaszëbsczich jezorów ë majestatną mòcą bògatëch w dzëwiznã lasów.
(wicy…)

Mój tatk béł gajowim ë lubòtnikã przirodë. Òd dzecka kòchôł wszëtczé zwiérzątka ë czãsto pòmôgôł jima w nieszczescym. Zôs òne na swój cëdowny ôrt dzãkòwałë jemù za dbałosc ë miłotã. Jednégò pòrénka, czej jeséń calëchno rozpanoszëła sã na naszim gbùrstwie, na dwiérze zaklepôł krëjamny gòsc. Czej tatk òtemknął ne dwiérze ùzdrzôł kòl swòjëch nóg malëchną, zmiarzłą, dzëwą gãs. Bëła nieszczestlëwô ë przestraszonô. Wszëtczé ji drëszczi ju dôwno òdlecałë do cepłëch krajów. Le nasza gąska miała złómóné skrzidełkò, przez to mùszała szëkac so jaką schòwã. Zblëża sã doch mroznô zëma. Mój tatk chùtkò òbwinął ji skaleczoné skrzidełkò, nakôrmił ë przëszëkòwôł dlô gąsczi królewską legã w naszim chléwie.
(wicy…)

W żdaniém

Zazdrzóny w niedosygłé mòrze
Nadchòdnëch dniów ùprzélnëch,
Rozwijóm zawitrzné zorze
Z widë nocą òdzartëch.

Z pòspiéwny strëdżi zdarzeń
Westrzód rëkù tonącëch sprôw,
Wëłôwióm òkrëszczi rojeń
Ë skłôdóm je na piersach trôw

Jednym tkniãcã je òżëwióm,
Bë zafarwic łzë wspòminkã.
W kùńcu stojisz zjôwą, céniã
Corôz pëszni òbrôz zmieniôsz.

…
(wicy…)

Słôwk Krause z Darżlëbia – pùcczi pòwiôt. Béł warkòwim żôłniérzã, terô spiéwô w chùrze, wësziwô, malëje, rësëje, robi graficzi, pisze wiérzte ë òpòwiôdaniô – widzec je, że chłop mô wszelejaczé taleńte, chtërnëch nie marnëje.