Pòd Krëszką (Zymk 2)
nie., lëp. 8th, 2007Wiôldżi rëbôk
Slunuszkò mòcno przëgrziwalo. Tóna sedzôl w cenie na lawie pòd krëszką. Bëlo mù tam baro dobrze. Widząc to jegò sasôd Franc zarô do niegò przesztiblowôl. Òni tak wiedno razã sôdalë pòd tą krëszką. Mielë wiedno wiele do powiôdaniô jak to bëlo czej òni bëlë mlodi.
Franc bél gdówcă. Jegò Klara ju dôwno spòcziwô, a òn terô pòdpiérô sã palëca. Przódë, czej òni z Tóna bëlë jesz mlodima bëńlama, to na wszëtczéch zabawach jaczé bëlë wòkól wsë, jëch nie zabraklo. Biwalo, że mielë wëbiglowónô bùksë, a fejn biôlé kòszle, a to wszëtkò temù, żebë wszëtczé dzéwczãta sã za nima òbzéralë, a blós z nima tańcowalë.
Bëlo tak ceplo, że jaż nie do wëtrzimaniô. Tóna wëszëkôl róg z tobaką, a rzekl:
(wicy…)
Dôwno temù brôł ùdzéł w kònkùrsach gôdôszów m.jin. “Bë nie zabëc mòwë starków” ë “Rodnô mòwa”. Terô je nôleżnikã