Pierszi dzél
ZAPADŁI ZÓMK

Lotkasta na sztërk zawisła nad zelonyma górama. Dokładno nad ną nôwëższą, na chtërny stojała stôrô drzewianô wieża.
– Zdrzë profesorkù. To je szemrëckô zdrzélniô. Bùczi co rok roscą wëżi a wëżi. Za pôrã lat, czej z wastą bãdzemë lecelë nazôd, nick ju nie dozdrzimë – kąsk zgrëzlëwò pilot zwrócył sã do wësoczégò chłopa, chtëren sedzôł wëstrzód paczétów na slédnym sedzenim lotkastë. Jón wiedzôł, że profesor Armikùra nie chce z nim gadac, a òsoblëwò ò nëch pôrã miesącach, a mòże i latach, jaczé przińdze mu przeżëc w tëch barabónach. Òd czej wëlecelë z Gdùńska badéra le sôrkôł, na Jóna zdrzôł z pańska, jak colemało lëdze ze strefë pòmieszkaniô, abò ti ksãżëcowi, chtërnëch  młodi pilot równo nie cerpiôł.
– Za 5 minut lądëjemë w Bëtowie – rzekł Jón, ale ju bez zgrëzlëwòtë. W kùńcu w armikùrowim towarzëstwie przindze mu wëbëc dosc tëli dni.
Lotkasta sadła wëstrzód stôrëch dãbów. Pôrãnôsce métrów dali stojałë kamianno-ceglané mùrë. To béł bëtowsczi zómk. Në pòdzëwianié stôrodôwny bùdowlë mùszelë przełożëc na witro. Słuńce schôdało, a òni nawetka nie ùstawilë generatora dôdżi i namiotów.
– Chiże, profesórkù, chiże – Jón nëkôł badérã, chtëren rëchôł sã jak mùcha w smòle.
– A to, dze? – Armikùra w rãkach dwigôł małi strzébny wôł.
– Òstôwce, a zarô! To je energeticznô jôda. Pòpôli wama rãce! – krziknął ùrzasłi Jón. Czej Armikura chùtkò pòstawił jôdã na zemi, ju spòkójno spitôł:
– Profesór je pierszi rôz òkòma strefë, jo?
– A co?! Dlô mie wszãdze je równo – badéra jakbë nie rozmiôł pëtaniô…

Resztã nalézeta w ksążce. Mòże jã kùpic chòcbë w Wedôwiznie Región

Na môlu òkôzało sã, że jesz jeden pôlc mùszã dodac do mòjégò spisënkù. Ë to nen grëbi pôlc… Nalôzł sã aùtór, ò mionie Jón Natrzecy, chtëren napisôł ë wëdôł òpòwiesc s-f pt. Nalazłé w Bëtowie. Òb czas czëtaniô nëch 63 stron (rechùjąc do tegò farwné malënczi Rómana Kùcharsczégò) przenôszómë sã w przińdnotã, w swiat dze wszëtcë lëdze gôdają jednym jãzëkã. Chto wëzgódnie jaczim? Jo, pò kaszëbskù. Stało sã tak przez wirusa, chtëren miôł zniszczëc całą swiatową lëteraturã, ale przez przëtrôfk òstôła le naju „rodnô mòwa”. Jakùż ë przez kògò tak sã stało terô nie napiszã, ò tim wë czëtińcowie sami mùszice sã doznac. Pò prôwdze nen dokôz wôrt je przeczëtac, chòcbë dlôte, żebë òcenic jak aùtór dôł so radã z fantasticzną słowizną (wedle mie wëszło to mù nawetka nielëchò). Czekawé są téż jãzëkòwé sztilizacje, np. mieszkańcowie Ksãżëca, mają w se wiele azjaticczich genów a gôdają w bëlacczi gwarze.
Mòże je w ti òpòwiescë za wiele jideòlogie, mòże mô czile logicznëch felów, mòże niejedny skrzëwią sã widzącë „òrtë”, a téż graficzny skłôd ksążczi nie je mésterskò przërëchtowóny, ale mëszlã, że je to wiôldżi pòkrok w kaszëbsczi lëteraturze… pòkrok w dobrim czerënkù, ze „wsë” w kòsmòs.

Rómk Drzéżdżónk

czëtôj téż na starnie KPZ