Wiérztë (Zymk 2)
wt., grom. 12th, 2008***
Czasã mie sã zdôwô, że jem
maleńczim kaminiem, wërzuconym
wëstrzód wiôldżégò pòla,
taczim môłim, samòtnym,
òstawionym sóm dlô se.
I nawetka ni móm nikògò
z kim mógłbëm pògadac,
czasã sã ceszëc, a czasã plakac.
Z kim mógłbëm wanożëc
rozmajitima drogama.