Czedë przińdzesz do mie i pòwiész: „Ju czas…”
Tedë jô rozwinã rãce i ùniosã sã w gòrã,
Baro wësok, jesz wëżi blónów.
Tam mdze wiedno pëszny swiat
Bez jiwrów, jiscenkòw.
Słunuszkò swiécëc bãdze całi dzéń,
A kòl wieczora jô ùzdrzã znôwù
Mòjégò serca bicô szëk…

***

W mòjëch gwiôzdach
ùkrëté je wszetkò.
Jô tam schòwa
strach,
ból,
i łzë,
kôżdô gwiôzda wié
jaczi je stalatny sen,
do chtërnégò ùcékóm
czej mie lëchò.
Jô tam schòwa
mòją skòmã
zemsczégò wanożeniô,
to wszëtkò je
głãbòkò na spódkù mòji dëszë
i złómac nie pòzwòli.
Móm to zatacóné w gwiôzdach
kôżdégò dnia,
kôżdi nocë,
wiém…
gwiôzdë nie zdradzą.

***

òdchòdzy kôżdi
leno jeden chùtczi jak drëdżi
le kôżdi
tak samò
zamikô òczë
czej przińdze jegò czas…
czas kôżdi mô jeden
jeden
naznaczony òd pòczątkù
ni mòżna gò przedłużëc
chòcbë na sztócëk
wié że tak je
i téż sã tegò bòji

jô nie bòjã sã że przińdze
mój czas
jô sã bòjã
że nigdë
przed czasã
nie òbôczã
mòjégò Janioła…

kòżdny sztërk
ùlatowny
jak twòje żëcé
i mòja nôdzeja
dzysészi dzéń
wcyg pamiãtac bãdã
chòc nie wiém
czë to mùszebné
bë zachwilowôwac sã
w pòłowie kòżdny
nieprzéńdzony jesz dardżi
i zamëslëwac
nad ùchôdanim
zuchtërno
zrobionégò
krokù
w przódk

bò nie wiém
czë to mùszebné
żebë znôwù wzérac
na krëchòsc
twòjich dejałów
krëchòtã
mòjich gónów

***

mòje ptôchë
òdlecałë
tam dze
kùńczą sã
spòkójné mëslë

kò jô…
jô jidã do nieba
miodniészégò jak
gòłąbka spiéw

tej wzéróm czë
òn krótkò mie
smiotë janiołów
żdają

tej mijóm
wczorajszi
dëszë cemk

żegnôjta mie
ptôchë renioné
przińdã nazôd
bë dac wóm
nôdzejã

henë dodómk
zbùdëjã
zamkłi
w jegò rãkach

ptôszkù
nie gôdôj mie
że nieba
ju ni ma

skrzidlô noc

òkrëtô twòjim cepłã
skrzidlô noc

na niedoscygłoscë sztrąd
na mòrza łaszczewi spiéw
na twòjã miłotã
miłotë szept
zmëszlonô
w mòji głowie
płomnô

òdpłiwô
ta snôżô
nie najô
noc