Pierszi dzél
ZAPADŁI ZÓMK

Lotkasta na sztërk zawisła nad zelonyma górama. Dokładno nad ną nôwëższą, na chtërny stojała stôrô drzewianô wieża.
– Zdrzë profesorkù. To je szemrëckô zdrzélniô. Bùczi co rok roscą wëżi a wëżi. Za pôrã lat, czej z wastą bãdzemë lecelë nazôd, nick ju nie dozdrzimë – kąsk zgrëzlëwò pilot zwrócył sã do wësoczégò chłopa, chtëren sedzôł wëstrzód paczétów na slédnym sedzenim lotkastë. Jón wiedzôł, że profesor Armikùra nie chce z nim gadac, a òsoblëwò ò nëch pôrã miesącach, a mòże i latach, jaczé przińdze mu przeżëc w tëch barabónach. Òd czej wëlecelë z Gdùńska badéra le sôrkôł, na Jóna zdrzôł z pańska, jak colemało lëdze ze strefë pòmieszkaniô, abò ti ksãżëcowi, chtërnëch  młodi pilot równo nie cerpiôł.
– Za 5 minut lądëjemë w Bëtowie – rzekł Jón, ale ju bez zgrëzlëwòtë. W kùńcu w armikùrowim towarzëstwie przindze mu wëbëc dosc tëli dni.
Lotkasta sadła wëstrzód stôrëch dãbów. Pôrãnôsce métrów dali stojałë kamianno-ceglané mùrë. To béł bëtowsczi zómk. Në pòdzëwianié stôrodôwny bùdowlë mùszelë przełożëc na witro. Słuńce schôdało, a òni nawetka nie ùstawilë generatora dôdżi i namiotów.
– Chiże, profesórkù, chiże – Jón nëkôł badérã, chtëren rëchôł sã jak mùcha w smòle.
– A to, dze? – Armikùra w rãkach dwigôł małi strzébny wôł.
– Òstôwce, a zarô! To je energeticznô jôda. Pòpôli wama rãce! – krziknął ùrzasłi Jón. Czej Armikura chùtkò pòstawił jôdã na zemi, ju spòkójno spitôł:
– Profesór je pierszi rôz òkòma strefë, jo?
– A co?! Dlô mie wszãdze je równo – badéra jakbë nie rozmiôł pëtaniô…

Resztã nalézeta w ksążce. Mòże jã kùpic chòcbë w Wedôwiznie Región