ZYMK

Tuwò mòżeta przeczëtac malińczi sztëczk dokazu s-f NALAZŁÉ W BËTOWIE, jaczi napisôł Jón Natrzecy.

Pierszi dzél
ZAPADŁI ZÓMK

Lotkasta na sztërk zawisła nad zelonyma górama. Dokładno nad ną nôwëższą, na chtërny stojała stôrô drzewianô wieża.
– Zdrzë profesorkù. To je szemrëckô zdrzélniô. Bùczi co rok roscą wëżi a wëżi. Za pôrã lat, czej z wastą bãdzemë lecelë nazôd, nick ju nie dozdrzimë – kąsk zgrëzlëwò pilot zwrócył sã do wësoczégò chłopa, chtëren sedzôł wëstrzód paczétów na slédnym sedzenim lotkastë. Jón wiedzôł, że profesor Armikùra nie chce z nim gadac, a òsoblëwò ò nëch pôrã miesącach, a mòże i latach, jaczé przińdze mu przeżëc w tëch barabónach. Òd czej wëlecelë z Gdùńska badéra le sôrkôł, na Jóna zdrzôł z pańska, jak colemało lëdze ze strefë pòmieszkaniô, abò ti ksãżëcowi, chtërnëch  młodi pilot równo nie cerpiôł.
(wicy…)

W kùńcu lëpińca rôczny jô béł do Bëtowa na warkòwnie namienioné lëteraturze Science Fiction pò kaszëbskù, chtërné prowadzëł prof. Edmùnd Wnuk-Lipińsczi – aùtór trzëksãdzi s-f  pt. Apostezjon.
Jadącë do Bëtowa rechòwôł jem kùliż dokazów negò ôrtu napiselë kaszëbsczi pisôrze. Wiele mie nie wëszło – pôlców jedny rãczi mie sygło. Szkòda, wierã prawie takô lëteratura bëłabë baro atrakcyjnô dlô czëtińców, òsoblëwie tëch młodszich.

(wicy…)